بلكه هرگز مقام پيشوايى و امامت آنان به طور مطلق در قرآن مطرح نشده است و هر آيه‌اى كه درباره اهل بيت به طور عام و يا امام على به طور خاص نازل شده باشد تنها بيان‌كننده فضايل و مناقب آنهاست و خداوند از امامت آنان سخنى به ميان نياورده است اين ديدگاه جمهور اهل سنت است . ضعف اين ديدگاه به زودى در بررسى تطبيقى آيات ولايت اهل بيت ، برملا خواهد شد . ج ) ديدگاه معتدل : اين ديدگاه جمهور متكلمان ، مفسران ، محدثان شيعه است ، آنان بر اين باورند هر چند نام اهل بيت به طور صريح در قرآن نيامده است ليكن خداوند آياتى متعدّد درباره پيشوايى اهل بيت ( به ويژه امام على ) و مناقب آنان نازل كرده و پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه مبيّن و معلّم آيات خدايند ، آنها را به طور صريح و روشن براى امت بيان كرده‌اند به گونه‌اى كه اگر جهالتها و عنادها رخت بربندد براى هركس اين مطلب روشن و هويداست « 1 » از همين روست كه برخى از احاديث مىگويد : « اگر قرآن را همان گونه كه نازل شده بخوانند ما را با نام مىيابند » . « 2 » در منابع فريقين رواياتى به چشم مىخورد كه دلالت بر حجم عظيمى از آيات قرآن درباره اهل بيت دارد ، مانند اين حديث كه با سندهاى متعدد نقل شده است : [ آيات ] قرآن به چهار گروه نازل شده است ؛ 4 / 1 آن درباره ما و 4 / 1 درباره دشمنان ما و . . . . « 3 »

--> ( 1 ) . ديدگاه اين گروه بر سه دليل اصلى استوار است : يك : تحريف‌ناپذيرى قرآن . دو : علاج معقول از احاديث تحريف‌نما . سه : تفسير قرآن بر اساس قرائن درونى آيات و تمسك به قول معصومان . ( 2 ) . تفسير العياشى ، ج 1 ، ص 13 ، ح 4 ( 3 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 627 و نيز ر . ك : تفسير العياشى ، ج 1 ، ص 84 ، ح 25 ؛ على ابن مغازلى شافعى ، مناقب ، ص 328 ، ح 375 ؛ احمد ابن طاووس ، بناء مقالة الفاطمية في نقض الرسالة العثمانية ، به نقل از كتاب « ما نزل من القرآن في علي » از ابو نعيم اصفهانى ، و ابو الفرج اصفهانى ( م / 356 ق ) و نيز : قندوزى ، ينابيع المودة ، ص 126 و غياث الدين ابن همام ، حبيب السير ، ج 2 ، ص 13 ( به نقل از ابن مردويه ) و شواهد التنزيل ، ج 1 ، ص 56 ، 57 ، ح 57 - 60 ؛ احمد ابن مردويه ، مناقب ، 218 ، 302 .